New York, Fashion and me.. The ideal combination?

by Maxime_Morel

Toen ik een half jaar geleden mijn e-mail verstuurde om stage te lopen bij een casting agent in New York, had ik nooit gedacht dat het er echt van zou komen… En toch vertoef ik nu (tot 14 september) in NYC om te ontdekken of mode, the big apple en mezelf  wel echt de combinatie is waarvan ik droom.

In een stad waar meer dan 10 miljoen mensen (= de populatie van België) wonen, denk je dat de eenzaamheid wel mee zal vallen. Toch heb ik ondervonden dat de eenzaamheid me overviel. Je kent niemand, moet alles alleen doen, hebt veel te veel tijd om na te denken en moet gewoonweg op eigen benen leren staan. Thuis dagen alleen zijn is niets. Je hebt je vrienden, familie, buren, internet, … Altijd wel iemand die je kan contacteren. Hier ligt dat net iets anders. Daarom geef ik ook toe dat er al wel wat traantjes gevloeid zijn (maar als je me kent weet je dat ik ook gewoon een “blijtsmoel” ben, dus misschien kan je het zo relativeren ;)) Ondertussen ben ik al 30u in New York en ik wijt mijn emotionaliteit nu aan slaapgebrek (jetlag) en ook nog die eenzaamheid. Gelukkig had ik vandaag mijn eerste werkdag en ben ik eindelijk terug op mijn “happy feet” terecht gekomen. Geen tranen meer, enkel nog genieten en ervaring opdoen.

Mijn eerste “intern”dag vloog voorbij. Van mijn cosy en homy appartementje op 45th Street zakte ik af naar midtown, waar ik te horen zou krijgen wat mijn taak vandaag zou zijn. Wat ik niet wist, was dat de ruimte, waar het bureau gesitueerd is, gedeeld wordt met Julia Restoin Roitfeld, inderdaad de dochter van Carine Roitfeld, hoofdredacteur van Franse Vogue.  Toen ik nadien hoorde wie ze was en dat ze niet voor het agentschap werkt, maar een zelfstandig graphic designer is, schaamde ik me dood! Hoe kon ik haar niet herkennen? Hoe stom kon ik overkomen door te vragen wie ze was? Ik heb duidelijk nog veel te leren…

Als eerste werk moest ik bij staples (te vergelijken met AVA en Club bij ons) allerlei mappen, ordners, sheets,… gaan halen, zodat we de komende castingdagen overzichtelijk kunnen doorkomen. Mijn pauze bracht ik door aan Chelsea Pears, at een panini en dat met zicht op een prachtige jacht. Toch was ik alweer alleen en wende dat gevoel niet…

Toen ik terug op “den bureau” aankwam, vertrokken we naar de casting voor de cover van IO Donna. We zochten (correctie: de fotograaf en de casting director zochten en ik leerde bij) 14 modellen voor een XXL cover. Van alle meisjes kwam ongeveer de helft niet opdagen. Bij castings moet je duidelijk erg veel geduld hebben en toch was het nooit saai. Sommige meisjes waren jonger dan ikzelf, kwamen van Brazilië, Rusland of Nederland en leken volwassener dan ik als 20-jarige. Ik verzeker je: dat stemt tot nadenken… Gelukkig hadden we tussen de meisjes die wél kwamen opdagen genoeg keuze om er 14 te selecteren.

Woensdag vindt de covershoot plaats. Dat op hetzelfde moment als de casting voor New York Fashion Week. Een erg drukke, maar ongetwijfeld enorm boeiende dag!

I’ll keep you up to date!

xoxo

M.

Advertisements