“Why I blog” – Andrew Sullivan

by Maxime_Morel

Andrew Sulivan… Een bekende blogger, die voor The Atlantic een artikel heeft geschreven over waarom hij blogt. Het onderstaande stukje uit zijn acht-pagina-lange artikel vond ik het meest opvallende, vreemde, maar ook mooie…

On my blog, my readers and I experienced 9/11 together, in real time. I can look back and see not just how I responded to the event, but how I responded to it at 3:47 that afternoon. And at 9:46 that night. There is a vividness to this immediacy that cannot be rivaled by print. The same goes for the 2000 recount, the Iraq War, the revelations of Abu Ghraib, the death of John Paul II, or any of the other history-making events of the past decade. There is simply no way to write about them in real time without revealing a huge amount about yourself. And the intimate bond this creates with readers is unlike the bond that the The Times, say, develops with its readers through the same events. Alone in front of a computer, at any moment, are two people: a blogger and a reader. The proximity is palpable, the moment human—whatever authority a blogger has is derived not from the institution he works for but from the humanness he conveys. This is writing with emotion not just under but always breaking through the surface. It renders a writer and a reader not just connected but linked in a visceral, personal way. The only term that really describes this is friendship. And it is a relatively new thing to write for thousands and thousands of friends.

These friends, moreover, are an integral part of the blog itself—sources of solace, company, provocation, hurt, and correction. If I were to do an inventory of the material that appears on my blog, I’d estimate that a good third of it is reader-generated, and a good third of my time is spent absorbing readers’ views, comments, and tips. Readers tell me of breaking stories, new perspectives, and counterarguments to prevailing assumptions. And this is what blogging, in turn, does to reporting. The traditional method involves a journalist searching for key sources, nurturing them, and sequestering them from his rivals. A blogger splashes gamely into a subject and dares the sources to come to him.

 

Ik ben het eens met Sullivan wanneer hij zegt dat je op een blog een “live-verslag”kunt geven en lezen. Maar persoonlijk vind ik dat vrij relatief. Heb je geen computer ter beschikking? Kan je zijn blog niet lezen. Heb je geen tijd? Kan je zijn blog niet lezen. Hij verteld dat hij 9/11, de dood van de paus,… samen met zijn lezers heeft beleefd. Maar in hoeverre beleef je dat samen? Het is zo dat je op een blog snel een reactie kan geven. Virtueel. Onder samen beleven versta ik: in direct, rechtsreeks contact met elkaar staan. Elkaar zien. Elkaar troosten wanneer je beseft dat de kans groot is dat je misschien iemand kent die in de Twintowers werkt. Daar schieten getypte woorden te kort. Heel de wereld was sprakeloos. Echt troosten, echt communiceren, echt praten, gaat gepaard met beeld. Je ziet elkaar. Dan pas kan je spreken over échte communicatie. Je ziet aan de persoon zijn gezichtsuitdrukking wat hij bedoelt, of hij het meent. Dat is wat de woorden duidt. Niet een stomme smiley of een “haha”.

Hij zegt dat je bij zo’n vreselijke gebeurtenissen, een stukje ziel van jezelf in de tekst legt. Daardoor leren je lezers je echt kennen. Althans dat beweert hij. Ik ga daar namelijk niet volledig akkoord mee. Ik snap dat je een stukje ziel van jezelf in je teksten legt. Dat klopt. Hoe saai zou een tekst niet zijn zonder dat je snapt en “hoort” wat de schrijver bedoelt? Ik vermoed dat als je steeds op de vlakte blijft en geen diepgang aan het artikel geeft, je niet erg veel bezoekers op je blog zal hebben. Aan de andere kant blijf ik er wel bij dat je lezers je nooit echt kunnen kennen. Hoe kun je iemand kennen die je nog nooit in “real life” hebt gezien? Hoe kan je iemand kennen als je nog nooit een echt face-to-face gesprek met die persoon hebt gehad? Misschien zie ik het allemaal wat te zwart-wit. Misschien kunnen je lezers echte vrienden worden. Je kunt eventueel contact opnemen met elkaar, omdat je gedachten en visies met elkaar in overeenstemming zijn. En dan zie je verder. Maar het feit dat hij al zijn duizenden lezers vrienden noemt vind ik fout. Een echte vriend definieer ik als iemand die alles over je weet, die er voor je is wanneer je het moeilijk hebt, maar ook wanneer het goed gaat. Iemand waarmee je kunt lachen en plezier maken, maar ook iemand bij wie je terecht kan voor een goed diepgaand gesprek. Uiteindelijk zijn liefde en genegenheid toch de dingen waarnaar iedereen op zoek is? 1000 vrienden kan je niet hebben. Niemand heeft duizend vrienden. Duizend kennissen is een andere zaak. En dan nog. Iemand zijn naam kennen staat nog steeds niet gelijk aan iemand zijn kennis zijn. Ik denk dat je je al bij de gelukkigen mag rekenen indien je 5 à 6 echt goede vrienden hebt. Dus 1000, dat is naar mijn gevoel echt een utopie.  

 

Advertisements